Met pijn in ons hart hebben wij 2 weken geleden op 26 januari afscheid moeten nemen van onze vriendin en Snowelid Ingeborg. Een jaar lang heeft ze keihard gevochten tegen een hele agressieve vorm van kanker die ongeneeselijk was. Wat hebben we intens meegeleeft, samen nog gelachen, gezongen, gehuild.
Terugdenkend aan de tijden die we samen hebben meegemaakt, is het te veel om op te noemen… van bruiloften tot zingen in het buitenland en van late bonte avonden tot muzingo’s in de bejaardentehuizen. Onze rots van het koor, die altijd op alles voorbereid was en elke noot van haar stempartij kende.
Lieve Inge, vriendin, maatje, soulmate, jouw stem, jouw humor, jouw vriendschap, jouw mooie warme lach zal enorm gemist worden. Maar wat zijn wij dankbaar voor wie jij was, de warmte en liefde die je uitstraalde. Als vrienden dragen wij jouw warmte en liefde met ons mee, in het zingen, in het lachen, in het huilen. In iedere traan glinstert een mooie herinnering.
Nu kijk en zing je vanaf boven mee en mag je rusten in Gods handen, in het licht, in de oneindige liefde, in de levensbron, welke naam je er ook aan wilt geven. Ooit zingen we weer samen. Untill we meet again
.
“May the road rise to meet you.
May the wind be always at your back. The sun shine warm upon your face, the rains fall soft upon your fields.
And until we meet again,
may God, may God hold you in the palm of his hand.
May the Lord bless you and keep you, may the Lord cause his face to shine upon you, and give you peace.”